Durban
De reis begint met de 'touch down' in Durban, bekend bij de lokalen als Thekweni, hoofdstad van de Zulu Nation. Het is een stad met een uniek karakter, waar het oosten het westen ontmoet in Afrika. Rond Kerstmis ontdekt door de Portugezen in 1497, kreeg de baai eerst de naam Port Natal. Later, met de komst van de Engelsen in 1835 werd de plek omgedoopt toen men Durban stichtte als overslaghaven voor ivoor en andere goederen.

Goedkope arbeidskrachten uit India werden aangevoerd om te werken op de suikerrietplantages in het binnenland. Deze Indiërs maken nu één derde van de bevolking uit en bepalen in grote mate het stadsbeeld. Moskeeën, hindoe tempels, markten met specerijen, curry's en zelfs riksja's geven Durban haar speciale charme. Tegenwoordig is Durban vooral ook badplaats. Het gunstige klimaat en de Indische oceaan trekken jaarlijks duizenden toeristen die komen bakken en badderen. Met zes km boulevard, torenhoge hotels en tientallen horeca gelegenheden heeft Durban een redelijk Middellandse Zee-gehalte. Wij slapen hier een nachtje alvorens we aan de rit naar Sodwana NP beginnen.

St. Lucia Wetlands
We duiken de N2 op en begeven ons naar het noorden. Sodwana Bay ligt binnen de grenzen van de 'Greater St. Lucia Wetlands Park', een gebied dat tot Wereld Natuurerfgoed is uitgeroepen door Unesco vanwege z'n unieke ecosysteem, of liever systemen. Het gebied herbergt namelijk vijf verschillende ecosystemen op een relatief klein oppervlak. Moeraslandschap met mangroves, meren en lagunes, dichte wouden en duinlandschap houden elkaar in stand, naast het marine ecosysteem. Het is de habitat van veel vogelsoorten, waar kleine katachtigen en antiloopsoorten huizen, nijlpaarden en krokodillen dobberen en schildpadden jaarlijks hun eieren op het strand begraven. Wij gaan uiteraard vooral voor het leven onder de zeespiegel. 1200 Vissoorten, klein en groot, zijn er geïdentificeerd op de riffen bij Sodwana maken en we hebben twee volle dagen de tijd er zoveel mogelijk af te strepen.

Een campagne werd op touw gezet en met daadkrachtige tegenacties van het parkbeheer werd uitsterving voorkomen; een actie waar het team van beheerders wereldlof mee vergaarde. Momenteel hebben de parken van Natal de meeste aantallen witte en zwarte neushoorns in de wereld en is Umfulosi nagenoeg in zijn eentje verantwoordelijk voor het herbevolken van neushoorns in menig ander park in zuidelijk Afrika. Andere door stroperij bedreigde diersoorten zijn geherintroduceerd, zoals leeuwen en olifanten. De nijlpaarden waren ook uitgestorven, maar een klein groepje heeft zijn weg naar het park terug gevonden, mogelijk vanuit de moerassen van St. Lucia.

We vertrekken vroeg, om in het park te zijn voordat de leeuwen hun middagdutje in de schaduw doen. In het midden van het park is een kamp, gelegen op het hoogste punt; een prima plek om een kopje koffie te nippen, terwijl je met verrekijker in de aanslag de omgeving afspeurt. Al game drivend vervolgen we onze speurtocht tot we in de middag het park aan de andere kant weer verlaten. We overnachten in St. Lucia, een toeristisch plaatsje 50 km verderop, aan de kust. Als de tijd het toelaat is er wellicht nog gelegenheid een boottochtje te maken over de St. Lucia Estuary, de monding van de rivier. Een relaxte onderneming waarbij nijlpaarden, krokodillen en een rijk vogelleven aan je voorbij schuiven.

Aliwal Shoal
Twee volle dagen hebben we om vanuit Umkomaas bellen te gaan blazen op Aliwal Shoal, een lang gerekt rif dat vijf km uit de kust ligt. Het rif is vernoemd naar een schip genaamd Aliwal, dat hier in 1849 verging. Aliwal Shoal is vooral bekend omdat de Ragged Tooth Shark, een zandhaai die hier overwintert van juli tot november. Als je je overboord laat rollen met perslucht op je rug gebonden is de kans groot dat je logboek uitbreiding nodig heeft.
Men gaat prat op een scoringspercentage van 80% op een ontmoeting met deze scherpgetande schepsels. Hoewel ze er angstaanjagend uitzien zijn ze ongevaarlijk voor de mens.

Protea Banks
Port Edward is voor ons de springplank voor duiken op Protea Banks. Het is een gemoedelijk plaatsje aan de Indische 'Wild Coast', vlakbij de ruige kust van het voormalig Transkei. Omzoomd door groene heuvels waarvan één de naam 'Tragedy Hill' draagt. De tragedie slaat op een bende Zulu krijgers die er in 1831 een andere stam afslachtte. Hun botten worden nog steeds gevonden. Voor de kust liggen veel wrakken. Toen in 1878 'The Ivy' verging en men ontdekte dat hij was afgeladen met wijn, bier en sterke drank hield de bevolking het grootste zuipfestijn in de geschiedenis van Port Edward. In de omgeving is genoeg te doen: paardrijden, kanoën, golven of gewoon heerlijk relaxen aan het zwembad.

De lancering vindt plaats vanaf Shelley Beach, 40 km naar het noorden. Je zou niet denken dat achter de golven van dit slaperige plaatsje zo'n spectaculaire duikstek verscholen ligt. Het is pas als je je van boord laat rollen en je bevind je in sterke stroming tussen de haaien dat de werkelijkheid toeslaat. Hier zou wel eens een haat-liefde verhouding kunnen ontstaan.

De reis begint weer waar hij begonnen was. Het laatste stukje terug naar Durban brengt ons naar het vliegveld. Het is tijd voor 'take off', terug naar Nederland of misschien eerst nog even langs Kaapstad voor het kooiduiken naar de Witte Haai. We hopen dat Afrika een bijzonder plekje heeft gekregen, dat het genoeg heeft weten te prikkelen om nog eens terug te komen.

Zoals men zegt in het Zulu, "salakahle", oftewel "tot ziens!"